Lozan’ın 87’nci Yılında
24, Tem, 2010 at 16:34 (Başkaca (Dy), Belirli Gün ve Haftalar, Günlük, Her Açıdan)
Yeni Bir Sisli Durum
“Sarmış yine âfâkını bir dûd-i muannid,
Bir zulmet-i beyzâ ki peyâpey mütezâyid.
Bu Pazar Babalar Günü
18, Haz, 2010 at 12:00 (Belirli Gün ve Haftalar, Günlük)
Armağanım Bir Yazı
Anneler Günü, Sevgililer Günü, Yaşlılar Haftası, Kadınlar Günü vb… Yarın da Babalar Günü…
Bu insani boyutlu kutlamalar günümüzde birer tüketim aracı hâline dönüştürülmüş durumda… Maddeciliğin bir türevi olan tüketim ekonomisinin marifetlerinden biri de işte bu. Oysa, o kutlamalar ne saf duygularla, ne iyi niyetlerle ortaya konmuşlardı… İşin bu hâle gelmesinde az ya da çok hepimizin payı var.
Ruhumda Bahar Açtı
19, May, 2010 at 16:28 (Belirli Gün ve Haftalar, Deneme)
Bayrama Uygun Bir Makamda…
Bugün bayram. 19 Mayıs Bayramı… Adı tuhaf bir şekilde daha da uzatılmış bir bayram… Ben kısaca ‘19 Mayıs Bayramı’ diyorum. Neler yazmışım bu bayram için defterime, bu sabah önce onlara baktım. Bunların son ikisi bu sayfalarda da yer aldı*. Bu bayramın gitgide tavsatılışının izleri var onlarda. Ve bu duruma karşı duruşun izleri de…
Hemşireler Haftası ve …
14, May, 2010 at 14:29 (Anı, Belirli Gün ve Haftalar, Deneme)
Reklam Arası ‘Anne’
09, May, 2010 at 04:27 (Ayrıksı, Belirli Gün ve Haftalar, Deneme)
İşin Suyu Çıkmıştır
Sonunda anneler günü hediyesi olarak annelere pırpırla şehrin üzerinde tur attırmak da oldu. Ya da olmuştu da ben yeni gördüm. ‘Anneler Günü’ düşüncesini sonunda “Reklam Arası ‘Anne’”ye dönüştürdük ya, helal olsun!
İnsana “işin şeyi çıktı” dedirtecek kadar alıp başını giden bu durum çerçevesinde sanat da nasibini alıyor. Vaktiyle, -vaktiyle dediysem daha birkaç yıl öncesine kadar- ‘cıngıl’ denen reklam müziği vardı; İngilizcenin ‘jingle’ı… Bu işte ustalaşan müzikçilerimiz de olmuştu… Şimdilerde bakıyorum, ‘hit’ olmuş parçalara meze muamelesi çekiliyor. Ya da, eski sandıklar karıştırılıp ‘nostaljik’ takılınıyor…
Gecikmiş Görünen Bir Yazı
02, May, 2010 at 11:52 (Ayrıksı, Belirli Gün ve Haftalar, Deneme)
1 Mayıs
2008’de, Dünya Tiyatro Günü dolayısıyla bir önceki yıl yazdığım bir yazıyı koymuştum İlgilik’e. O yazının bir yerinde, “1 Mayıs Bahar Bayramı diye bir bayramımız olduğunu bilenler tükeniyor; çoğunluk bilmeyenlere geçti. Ben, artık olmayan bu bayramı dolu dolu yaşayanlardanım; hele de İstanbul’a göçtükten sonra” diye bir geçiş cümlem vardı. Ardından da, “Mayısın biri geldi mi, günlerimin akşamdan başlayıp geceye sarkan saatleri Gülhane Parkı’nda geçerdi. Günlerce, haftalarca… Yaz sonuna dek uzayan renkli bir şenlik… Yazlık sinemalarımın yerini Gülhane Parkı almıştı. Orada neler yoktu ki… Yıl, ’54-’60… Açıkhava sahneleri, uçan sandalyeler, yeni tanıştığım sosisli sandviç, … ve çadır tiyatroları…” sözleriyle birkaç anımı anlatmaya başlıyordum.
Ben bu Bugün Dünya Tiyatro Günü_Her Ulus Kendi Dramını Oynuyor… başlıklı yazımı yazdığım tarihte, ne resmi tatil günlerimize ‘Emek ve Dayanışma Günü’ diye bir gün eklenmişti, ne de böyle bir şey olabileceğine dair işaret vardı… Ama ne olmuştu? Sovyetler çökmüştü. Bu çökmenin estirdiği rüzgâr elbet günün birinde bize kadar ulaşacaktı…