‘Yeni Çocuk’, Yeni Anlayışlar

  

Bugün Kütüphaneler Haftası baÄŸlamındaki yazımı hazırlarken aklıma geldi, Amerikan yazarı eleÅŸtirmen Neil Postman (1931-2003), ÇocukluÄŸun Yok OluÅŸu adlı kitabında, iletiÅŸim araçlarının geliÅŸip yaygınlaÅŸması sürecinde çocukluÄŸun nasıl yok olduÄŸunu irdeler. EÄŸitim ve iletiÅŸim kuramı alanındaki çalışmalarıyla da tanınan Postman’ın bu yapıtı için bir ‘sorgulama’ da denebilir.

En azından bir on yıl var, ne zaman birileriyle dünyanın, memleketin durumundan, gidiÅŸinden konuÅŸuyor olsam, söz kısa sürede dönüp dolaşıyor, çocukların durumundan yakınmaya geliyor. Hele de karşımdaki bir anne ya da babaysa… Okuldaki baÅŸarısızlıktan tutun da bilgisayar bağımlılığına uzanan bir dizi olumsuzluk… Onlara, duruma göre, bildiÄŸim, duyduÄŸum kitapları salık verdiÄŸim de oluyor; ama sonraki karşılaÅŸmalarımda, çoÄŸunun o kitaplardan hiçbirini okumadıklarını anlamam zor olmuyor. Bu acı durum iÅŸin bir baÅŸka yanı olmakla birlikte, ‘çocuk’ denen varlığın da ‘çocukluk’ denen kavramın da artık o bildiÄŸimiz ÅŸeyler olmadığını kabul etmek gerekiyor.

Benim ilkokul öğretmenliÄŸi yıllarımda, ‘müfredat programı’nın (okutulacak dersleri ve o derslerde ele alınacak konuları belirleyen izlencenin) sonunda ‘ÇocuÄŸun GeliÅŸiminin Ana Hatları’ diye bir bölüm vardı. Öğretmenin her zaman el altında bulundurması gereken bir bilgi özetiydi bu. KuÅŸkusuz, o günler için geçerli bilgilerdi onlar. Ama bugün?

ÇocukluÄŸu, yenidoÄŸan dönemi, süt çocuÄŸu dönemi, oyun çocuÄŸu dönemi, okul çocuÄŸu dönemi, ergen dönemi diye belirlenmiÅŸ beÅŸ basamaÄŸa sıkıştırıp kenara çekilmek artık olmayacak ÅŸey…   

Yani, içinde bulunduÄŸumuz Kütüphaneler Haftası’nı iÅŸlevselleÅŸtirmenin yolu da ‘çocuk’ ve ‘çocukluk’ konusundaki yeni anlayışlardan geçiyor.

İnal Karagözoğlu

Yarımca, 1 Nisan 2008

© 2008 İK