Ä°LGÄ°LÄ°K

Bir Garip Orhan Veli…

Geçenlerde bir blog sayfasında bir baÅŸlık çıktı karşıma: Bir Garip Orhan Veli…

Bu baÅŸlığı, hele de tepeki Ä°stanbul’da BoÄŸaziçi’nde Bir Garip Orhan Veli üstbaÅŸlığını görünce, çok çok öncelere gittim.

1981… Yarımca Belediyesi’nde çalışıyorum o zaman. Yıllar sonra eylemli müzik uÄŸraÅŸlarına merhaba demiÅŸim; bu kez, Ä°zmit Musiki DerneÄŸi’nin üyesiyim. Nisan’ın 17’sinde bir acı haber bizleri de üzüntülere boÄŸuyor: Åžekip Ayhan Özışık ölmüş!… DeÄŸerli bir bestecimiz, ardında elli beÅŸ yapıt bırakarak göçüp gitmiÅŸti iÅŸte. Bir müzisyen için pek genç yaÅŸtaydı, ellisini yeni doldurmuÅŸtu.

O yıllarda, Ä°zmit Musiki DerneÄŸi’nin müzik hocası, koromuzun yöneticisi, Mithat Özyılmazel‘di. Laika Karabey ile onun öğrencilerinden Tülin Yakarçelik‘in de öğrencisi olmuÅŸ bir akademik hoca… Yakarçelik, Åžekip Ayhan Özışık’ın Ä°leri Türk Musikisi Konservatuvarı DerneÄŸi‘nden arkadaşı; ve ikisi de Laika Karabey’in öğrencisi… Ben de, büyük bir rastlantı, başında Karabey’in bulunduÄŸu Ä°leri Türk Musikisi Konservatuvarı’nın, Türk MüziÄŸi alanında pek önemli yeri olan bu akademik derneÄŸin sıralarında oturma onuruna eriÅŸmiÅŸ birisiyim. 1955-61 arasında… Yakarçelik’i de Åžekip Ayhan Özışık’ı da daha o yıllardan biliyorum, tanıyorum. Böyle rastlantılar, kesiÅŸmeler var…

Özışık’ı yitiriÅŸimizin üzerinden az bir zaman geçmiÅŸti; bir gün Yılmazel, Ä°zmit Musiki DerneÄŸi’nin o yılki yılsonu konserinde Özışık’ın henüz duyulmamış olan bir ÅŸarkısını ilk kez bizim seslendireceÄŸimizi söyledi. Buruk bir sevinç duyuyoruz…

Ve birkaç hafta sonra da Ä°stanbul Türküsü‘nü geçmeye* baÅŸlıyoruz:

                     

Makam: Hicaz

Usul : Düyek,  Aksak
Beste: Şekip Ayhan Özışık
Güfte: Orhan Veli Kanık

Ä°stanbul’da, BoÄŸaziçi’nde,

Bir garip Orhan Veli’yim;

Veli’nin oÄŸluyum,

Tarifsiz kederler içinde.

Urumelihisarı’na oturmuÅŸum

Oturmuş da bir türkü tutturmuşum:

“Ä°stanbul’un mermer taÅŸları;

Başıma da konuyor, konuyor aman, martı kuşları;

Gözlerimden boşanıyor hicran yaşları;

       Edalı’m,

       Senin yüzünden bu halım.”

“Ä°stanbul’un orta yeri sinama;

Garipliğim, mahzunluğum duyurmayın anama;

El konuÅŸur, seviÅŸirmiÅŸ, bana ne?

       Sevdalı’m,

       Boynuna vebalım!”

Ä°stanbul’da, BoÄŸaziçi’ndeyim.

Bir fakir Orhan Veli;

Veli’nin oÄŸlu,

Tarifsiz kederler içindeyim.

*

İnanıyorum, iki güzel ruh orada bir yerlerde buluşmuştur.

İnal Karagözoğlu

Yarımca, 21 Mayıs 2007

_________________

* geçmek: (-i, -den) Birisinden meşk etmek; meşk: Yazı veya müzikte alışmak ve öğrenmek için yapılan çalışma, el alıştırması; meşk etmek: Alışmak ya da öğrenmek için çalışmak.

©2007 İK